Welk audiogerecht staat er thans op het menu?

Welk audiogerecht staat er thans op het menu?
9 september 2017 Mark van Braam
Mark van Braam
In Geen categorie

Waarde lezer, de twee Zwitserse gasten die deze week in onze Bed&Breakfast verblijven, wensen elke ochtend stipt om 07.30 uur hun ontbijt. Op zaterdagochtend voelt dat als wat vroeg, maar vooruit dan maar. Na de gebruikelijke koffie sjeesde ik naar de winkel; ik had vanochtend geen demo gepland staan en dus om bovenstaande al vroeg uit de veren en had ik alle tijd om de staande set te veranderen. Het is eigenlijk net zoiets als wanneer u naar een restaurant gaat en de menukaart krijgt en al lezende bedenkt: ‘waar heb ik vandaag zin in?’. Zo voelt het assortiment in m’n winkel ook. Vanochtend had ik zin in een speaker van Trenner & Friedl die ik aan de Synthesis A40Virtus buizenversterker geknoopt heb. Nordost en Tellurium Q bekabeling bleken de verbindende factoren te zijn.

De draaitafel die ik liefkozend Daisy noem mocht uit de veren; element van Gold Note en de phonoversterker Signature van Cyrus. De step-up trafo van Ortofon mocht ook meedoen. En de plaat waar ik het eerst naar ging luisteren is van Benjamin Herman die door het leven gaat als: Trouble. De Pharoah van Trenner & Friedl weet zo goed de laizy optimistische rokerige jaren vijftig sfeer neer te zetten.

Vroeger kon ik er niet naar luisteren; een opname waarbij soms een instrument rechtstreeks uit de linker of rechter speaker kwam. Tegenwoordig wel, gelukkig maar. Heet dat ‘voortschrijdend inzicht’? De saxofoon die Benjamin bespeelt, klinkt bij één nummer rechtstreeks uit de rechter speaker. Maar dan zo levensecht, schoon en dynamisch, dat ik snel vergeet dat ik vroeger zo’n plaat aan m’n schoonmoeder gaf, om er maar vanaf te wezen.

De Pharoah is een speaker die de audiofiele parameters uitstekend weergeeft, maar om de een of andere reden is het organische gehalte meer vertegenwoordigd dan het overdreven analytische. De A40Virtus is vrij van randjes en korreligheden. “Jaja”, hoor ik u zeggen; “dat is met mijn versterker ook aan de hand”. “Jaja” zeg ik dan; “ik wil u wel geloven, maar pas als ik het hoor, dus als u uw versterker meebrengt, weten we het toch zeker”?

Als tweede elpee een vioolconcert van Max Bruch; de eerste in G minor. Max was van Joodse origine en in iets van het vioolspel van solist Yehudi Menuhin hoor je dat terug. Een opname uit 1958, een voor die tijd bijzonder goede opname. Hi-Q records heeft deze elpee opnieuw uitgebracht. Mooi toch; als eerbetoon aan een bijzonder memorabel concert.

Dit setje tezamen weet direct tot de kern van de muziek door te dringen. Knap gerecht, deze zaterdagochtend. Ik dwing m’n penseel om weer in z’n houder te gaan bivakkeren, om verder te kunnen gaan genieten op deesz regenachtige septemberochtend.