‘C’est le ton, qui fait la musique

‘C’est le ton, qui fait la musique
8 december 2015 Mark van Braam
In Geen categorie

Waarde lezer,

‘C’est le ton, qui fait la musique. Ik ben gespot. Nee, niet door de AIVD of andersoortige landelijke opsporingsdienst, maar door een dorpsgenoot. Derhalve kan ik er maar beter openlijk voor uitkomen; eergisteravond werd ik meegesleurd door dochter Sophie en m’n teerbeminde wederhelft, om een bezoek te brengen aan een cafe etablissement in Zwolle. In onze voortuin, zullen we maar zeggen.
Een hardnekkige ‘memoire met roze hoed’ van een optreden aan Dolly Parton in de IJsselhal, werd aangegrepen om een bezoek te brengen aan ‘a tribute to Dolly Parton’.

Ondergetekende toog zich met hoed en snor, om vooral incognito aanwezig te kunnen zijn. Dat dit niet werkte, bleek al snel doordat een buurvrouw van een aantal straten verderop, op een gegeven moment lachend naar me toe kwam en me vroeg waarom ik er zo belachelijk uitzag. Dus direct maar die irritant zittende plaksnor verwijderd. Vanaf dat moment was ik ‘cognito”?

Wat betreft het optreden moet ik in alle eerlijkheid bekennen dat er aanvankelijk iets was, wat me niet ‘kluisterde’ aan de muziek. Ok, de meesten onder u zullen dit niet gek vinden, want Dolly-aanhangers onder audiofielen, heb ik nimmer ontmoet. Eigenlijk was er niets mis mee, uitstekende muziekanten. Maar toch…

Gisterochtend een leuke luistersessie gehad met een klant, die op zoek bleek naar een upgrade van z’n luidsprekerkabel. Hij had z’n eigen kabel meegenomen en toen we die aansloten, bekroop me dat ‘Dolly-gevoel’ van de avond ervoor. Het was allemaal ‘keurig’ en ‘binnen de lijntjes’; niets fout aan, maar niet erg spannend.

Na vervanging door de RedDawn van Nordost, merkten we direct op dat er juist wèl de gewenste ‘snelheid’, drive en ritme aanwezig was, die maakte direct het luisteren juist spannend en opwindend. Nu vraag ik me regelmatig af of het ‘kies’ is om de loftrompet te steken over iets wat in ons assortiment aanwezig is. Na ja, dat is een andere discussie. In elk geval blijkt erg vaak dat de kabels van Nordost een ritme en drive laten horen, die vele kabels ontberen. Is het daarmee de perfecte kabel? Inkopper: vaak wel, maar niet altijd.

In het tweede gedeelte van de ‘Dolly tribute’, bleken de muziekanten er meer zin in te krijgen en het ‘pace & rythm’-niveau nam dusdanige vormen aan, dat ondergetekende uiteindelijk mee ging bleren: ‘Jolene Jolene Jolene…..’

Nu zijn er allerlei audiofiele parameters en ieder voor u heeft bewust, of onbewust z’n favoriete- en belangrijkste volgorde. Voor mij staat ‘Pace & Rythm’ in de top 3. Of eigenlijk in de top 2. Helaas merk ik vaak op; van betaalbaar- tot extreem duur, dat vele draaitafels, cd spelers, versterkers, speakers en kabels dit naar mijn idee, te weinig laten horen. Het klinkt dan vaak ‘netjes’ en ‘binnen de lijntjes’, maar uiteindelijk te braaf. Niet mijn ‘kopje thee’ dus. Ik hou van een zekere mate van spontaniteit.

Overigens; de dames die Dolly vertolkten, bleken van het type ‘donkerharig’ te zijn. Ik weet niet hoor, maar ik zou zo zeggen; neem een overgeblondeerde Dolly pruik, om echt overtuigend te zijn. Want zoals de Fransen het zeggen: ‘C’est le ton, qui fait la musique’. En dat, waarde lezer, is naar mijn mening ook van toepassing op onze audio-hobby.